Lunchkilometers zijn zakelijk
Zoals u weet is het bij een auto van de zaak van groot belang hoeveel privékilometers er in een kalenderjaar worden gereden. De kilometers voor het woon-werkverkeer worden hierbij voor de loonheffing en inkomstenbelasting aangemerkt als zakelijke kilometers. Dit is echter niet het geval voor de woon-werkkilometers die in de middagpauze worden gereden om thuis een lunch te nuttigen: deze zijn voor eigen rekening. Een recente uitspraak van Rechtbank Arnhem zet dit uitgangspunt echter volledig op zijn kop. Volgens deze rechter kunnen namelijk de kilometers die u rijdt om thuis te lunchen wel degelijk als zakelijk worden aangemerkt. Woon-werkkilometers zijn volgens deze rechter altijd zakelijk, op welk moment van de dag ze ook worden afgelegd. Dit is voor de praktijk van belang: deze lunchkilometers kunnen weleens net het verschil uitmaken tussen wel of geen bijtelling.
In dit geval gaat het om een directeur die indirect ook grootaandeelhouder is van de bv waarvoor hij werkt. Voor deze werkzaamheden rijdt hij in een auto van de zaak met een waarde van rond de € 120.000. In privé heeft hij ook een auto. De privéauto is een MPV met genoeg ruimte om zijn gezin (man, vrouw en vijf kinderen) te vervoeren.
Tijdens de lunchpauze rijdt de man geregeld naar huis om een boterham te eten en af en toe wat zakelijke dingen te doen. De afstand van zijn woning naar zijn werk bedraagt iets meer dan 2,5 kilometer.
De man houdt zijn kilometers bij in zijn kilometerregistratie. Ook de lunchkilometers worden keurig vermeld. In tegenstelling tot de richtlijnen van het ministerie vermeldt hij deze kilometers als zakelijke kilometers in plaats van privékilometers. U raadt het al: zou de man de lunchkilometers als privékilometers aanmerken, dan komt hij boven de 500 kilometergrens uit.
De inspecteur constateert dit, en legt een naheffingsaanslag loonheffing aan de bv op. Ook volgt een navordering inkomstenbelasting voor de man zelf. Hoewel het standpunt van de inspecteur keurig conform de regels van het ministerie is, stapt de man toch naar de rechter.
Waarschijnlijk tot verbazing van velen, krijgt hij van de rechter gelijk. Er staat namelijk nergens in de wet of parlementaire geschiedenis een definitie van woon-werkverkeer. En, zo redeneert de rechter, als de lunchkilometers verder op geen enkele wijze verschillen van de kilometers die aan het begin en het einde van de dag van de woning naar het werk en vice versa worden afgelegd, dan is er geen enkele reden waarom deze niet onder het woon-werkverkeer zouden kunnen vallen?
Goed nieuws voor de grensgevallen in de praktijk dus. Let wel: de inspecteur zal zeer waarschijnlijk in hoger beroep gaan tegen dit vonnis.
naar boven